Warning!! : Yaoi Fiction เรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นมาเพื่อความบันเทิงเท่านั้น
มีเนื้อหาเฉพาะเจาะจงกลุ่มผู้อ่าน และอาจมีการใช้ชื่อบุคคลหรือสถานที่ที่มีอยู่จริง
แต่ทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องราวสมมติที่แต่งขึ้นจากจินตนาการและความคิด
ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับชีวิตจริงของบุคคลใดๆ ใน Fiction
และมิได้มีเจตนาที่จะทำให้บุคคลใดๆนั้นเสื่อมเสียชื่อเสียงแต่อย่างใด
ขอให้ใช้วิจารณญาณก่อนอ่านและถ้าคุณไม่พร้อมที่จะเปิดใจยอมรับหรือรับไม่ได้กับฟิคแนวนี้ขอให้ปิดหน้านี้ไปเสียนะคะ
ว่างจังน๊า...เฮ้อ!! ไม่มีอะไรทำ ฟังเพลงดีกว่า ยูชอลเปิดลิ้นชักเคาน์เตอร์หยิบไอพอดสีเหลืองอ๋อยเครื่องโปรดขึ้นมา ก่อนจะเอาเอียร์โฟน (ears phone) ใส่หู กดเลือกเพลง พร้อมกับลุกขึ้นหันหลังให้เคาน์เตอร์เพื่อชงกาแฟสักแก้ว
“วู๊ๆ~~ ขอผมจับ ขอผม touch~~ โย่วๆ” พอเพลงขึ้นยูชอลก็มันส์ไปกับอารมณ์ของเพลงจนไม่สนใจอะไร แหกปากร้องตามแถมยังให้ซาวน์ประกอบเพิ่มด้วย
“ขอโทษฮะคุณ ที่นี่ยังมีห้องเช่าว่างอยู่ใช่มั๊ย” ชายหนุ่มร่างผอมบาง ใบหน้าสวยคล้ายผู้หญิงเอ่ยถามขึ้นหลังจากเดินเข้ามาแล้วยืนมองไปทางโน้นทางนี้จนทั่วบริเวณเพื่อหาใครสักคนที่พอจะติดต่อสอบถามได้แต่พบเพียงคนท่าทางเพี้ยนๆ ที่ยืนแหกปากทำท่าประหลาดๆ อยู่หลังเคาน์เตอร์นั่นเท่านั้น
“นอนบนตักพี่สักพัก ~~ฮิกฮี่”
“คุณ.. ยังมีห้องเช่าว่างอยู่ไหม?” เมื่ออีกฝ่ายยังคงบ้าบอไม่สนใจเหมือนเดิมจึงต้องเพิ่มโวลุ่มเสียงให้ดังขึ้นอีก..เผื่อจะได้ผล
“ขอสัมผัสได้ไหมจ๊ะ ~~ กิ้วววว” ก็ยังเหมือนเดิม
“เฮ้ย!! นี่!! ได้ยินกันไหมเนี่ย” เมื่อเริ่มหมดความอดทน ผู้มาเยือนก็ไม่สามารถทนฟังเพลงประหลาดๆ พร้อมคนร้องที่ท่าทางเพี้ยนๆ นั่นได้อีก ตาโตคมกริบจึงเริ่มมองหาตัวช่วย แล้วสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับไดอารี่ปกแข็งเล่มหนาที่วางอยู่ ริมฝีปากยกยิ้มร้าย ก่อนที่มือจะเอื้อมไปหยิบมาทดสอบน้ำหนักกับมือก่อนจะ......
ฟิ้ววววววว!!
“อ่ะ คนเดียวไม่พอต้องคนละครึ่งเ..บ......โอ๊ย!!” เมื่อวัตถุขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่แต่น้ำหนักก็ไม่เบาถูกเหวี่ยงจากมือ ลอยมากระทบกับศีรษะทุยๆ ของยูชอนอย่างจัง ทำเอาคนที่กำลังเพลิดเพลินกับกาแฟและเพลงโปรดทรุดฮวบลงไปนั่งกุมหัวอยู่กับพื้นด้วยความเจ็บปวด
“ใครลอบทำร้ายฉันวะ!!”
“ฉันเอง” เสียงที่ดังขึ้นทำให้ยูชอนตะเกียกตะกายลุกขึ้นมามองคนที่อ้างตัวว่าลอบทำร้ายเขา
“ก็เรียกดีๆ แล้วไม่ได้ยินนี่” น้ำเสียงกวนๆ เหี้ยมๆ ดังขึ้นตรงหน้า
โอ้ววววววววววว สวยยยยยยยยยยย
“ฉันจะเช่าห้อง”
“ได้คร๊าบบบบบบ คนเดียวหนึ่งห้องใช่ไหมคร๊าบบบบ” กลับมาทำหน้าที่ของตัวเองอย่างแข็งขันจนดูออกจะเกินไปซะด้วยซ้ำ
“ฉันบอกนายหรือไงว่ามาคนเดียว อ้าว เร็วๆ เข้าสิ ชักช้าจัง” หันกลับไปมองคนที่มาด้วยอย่างหงุดหงิดเมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินอืดอาดยืดยาดยังลากกระเป๋าใบเขื่องของเขามาไม่ถึงไหนเลย
“เอ่อ.... ครับ สองคนหนึ่งห้อง”ตอบหงอยๆ โธ่ที่แท้ก็มาเป็นคู่ ชิ เสียดายโว้ย!!
“บ๊ะ ฉันพูดเหรอไงว่าจะเอาห้องเดียว ก็บอกว่ามาสอง ก็สองห้องซิ”คนสวยยังคงหันมาสะบัดเสียงตอบด้วยอารมณ์
“เอ่อ... เราไม่มีห้องที่ติดกันนะครับ แล้วขนาดห้องก็ไม่เท่ากันด้วย ราคาก็ต่างกันไป”
“ว่าไงซีวอน นายจะเอาไง”
“แล้วแต่พี่ล่ะกัน พี่จะเอาไงล่ะ”
“ห้องเล็กเท่าไหร่ “
“เจ็ดหมื่นห้าพันวอนครับ”ยูชอลยิ้มจนตาแทบปิด เมื่อได้ยินสรรพนาม ที่ต่างฝ่ายเรียกกัน ว๊าว!! พี่น้องนี่เอง
“แล้วห้องใหญ่ล่ะ”
“เก้าหมื่นห้าพันวอนครับ”
“ฉันเอาห้องเล็ก ขี้เกียจจะเปลือง นายเอาห้องใหญ่ไปล่ะกัน”
“อือ”คนเป็นน้องพยักหน้ารับ ยังไงก็ขัดพี่คนสวยจอมเผด็จการไม่ได้อยู่แล้วนี่ ถึงแม้จะไม่ใช่พี่แท้ๆ นี่ถ้าไม่ติดว่าป้าข้างบ้านฝากให้ช่วยดูแลแถมยังโดนแม่ของเค้าสำทับมาด้วยล่ะก็ จ้างให้เค้าก็ไม่ยอมอยู่อพาร์ทเม้นท์เดียวกับพี่ฮีชอลหรอก เจอโขกสับมาตั้งแต่เด็กคิดว่ามาอยู่กรุงโซลนี่แล้ว ชีวิตจะรอดพ้นเงื้อมือมารซักที ที่ไหนได้ แม่กับป้ายังส่งนางมารมาคุกคามชีวิตเขาต่ออีก คอยดูเถอะซักวันจะหนีให้ดู
“นี่ ฉันอยากดูห้อง พาไปดูหน่อย “
“ได้คร๊าบคนสวย เชิญชั้นสี่เลยคร๊าบบบบ”เมื่อคนสวยอยากเห็น คนหล่อก็ตอบสนอง
“ฉันชื่อคิม ฮีชอล ไม่ได้ชื่อคนสวย รู้แล้วก็เรียกให้ถูกด้วย”
“คร๊าบบบบบบบ” ยูชอนกุลีกุจอพาฮีชอลขึ้นไปดูห้องพักข้างบน สวนกับจองซูที่เดินลงบันไดมาพอดี จองซูหัวเราะเบาๆ กับท่าทางกระดี๊กระด๊าของยูชอน คงได้ลูกค้ารายใหม่แล้วสินะฮะ ก่อนจะเดินลงมาแล้วชนเข้ากับชีวอนที่กำลังเดินสำรวจรอบๆ อพาร์ทเม้นท์อยู่อย่างไม่ทันระวัง
“โอ๊ะ!! ขอโทษครับ”
“ไม่เป็นไรครับ”
“ผมไม่ได้ตั้งใจ ไม่ทันดู คุณเจ็บมั้ยฮะ”
“ไม่เป็นไรฮะ ไม่ได้เจ็บอะไร ผมก็เดินไม่ทันดูเหมือนกัน” ทั้งคู่ต่างคนต่างโค้งขอโทษกันเป็นการใหญ่ ก่อนที่สายตาซีวอนจะเหลือบเห็นว่าปากกาด้ามสวยของจองซูหล่นอยู่จึงก้มลงเพื่อเก็บให้ ขณะที่จองซูเองก็ก้มลงจะเก็บปากกาเหมือนกันทำให้ศีรษะของทั้งคู่ชนกัน
ปึ๊ก!!
“อ๊ะ ของคุณตก/อ๊ะ!!”
“เจ็บมั้ยฮะ”
“ไม่เป็นไร ขอบคุณนะฮะ”
“ผมชื่อ เชว ซีวอน ฮะ จะมาเช่าอยู่ใหม่”
“เหรอฮะยินดีที่ได้รู้จักนะฮะ ผมชื่อ ปาร์ค จองซู อยู่ที่นี่มานานแล้วล่ะฮะ “จองซูเอ่ยพร้อมกับยิ้มให้อย่างอ่อนโยน แต่เหมือนใครบางคนจะประทับใจกับรอยยิ้มนี่ เข้าอย่างจังซะแล้ว อพาร์ทเม้นท์นี่ชักจะน่าอยู่ซะแล้วซิ
มีเนื้อหาเฉพาะเจาะจงกลุ่มผู้อ่าน และอาจมีการใช้ชื่อบุคคลหรือสถานที่ที่มีอยู่จริง
แต่ทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องราวสมมติที่แต่งขึ้นจากจินตนาการและความคิด
ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับชีวิตจริงของบุคคลใดๆ ใน Fiction
และมิได้มีเจตนาที่จะทำให้บุคคลใดๆนั้นเสื่อมเสียชื่อเสียงแต่อย่างใด
ขอให้ใช้วิจารณญาณก่อนอ่านและถ้าคุณไม่พร้อมที่จะเปิดใจยอมรับหรือรับไม่ได้กับฟิคแนวนี้ขอให้ปิดหน้านี้ไปเสียนะคะ
ว่างจังน๊า...เฮ้อ!! ไม่มีอะไรทำ ฟังเพลงดีกว่า ยูชอลเปิดลิ้นชักเคาน์เตอร์หยิบไอพอดสีเหลืองอ๋อยเครื่องโปรดขึ้นมา ก่อนจะเอาเอียร์โฟน (ears phone) ใส่หู กดเลือกเพลง พร้อมกับลุกขึ้นหันหลังให้เคาน์เตอร์เพื่อชงกาแฟสักแก้ว
“วู๊ๆ~~ ขอผมจับ ขอผม touch~~ โย่วๆ” พอเพลงขึ้นยูชอลก็มันส์ไปกับอารมณ์ของเพลงจนไม่สนใจอะไร แหกปากร้องตามแถมยังให้ซาวน์ประกอบเพิ่มด้วย
“ขอโทษฮะคุณ ที่นี่ยังมีห้องเช่าว่างอยู่ใช่มั๊ย” ชายหนุ่มร่างผอมบาง ใบหน้าสวยคล้ายผู้หญิงเอ่ยถามขึ้นหลังจากเดินเข้ามาแล้วยืนมองไปทางโน้นทางนี้จนทั่วบริเวณเพื่อหาใครสักคนที่พอจะติดต่อสอบถามได้แต่พบเพียงคนท่าทางเพี้ยนๆ ที่ยืนแหกปากทำท่าประหลาดๆ อยู่หลังเคาน์เตอร์นั่นเท่านั้น
“นอนบนตักพี่สักพัก ~~ฮิกฮี่”
“คุณ.. ยังมีห้องเช่าว่างอยู่ไหม?” เมื่ออีกฝ่ายยังคงบ้าบอไม่สนใจเหมือนเดิมจึงต้องเพิ่มโวลุ่มเสียงให้ดังขึ้นอีก..เผื่อจะได้ผล
“ขอสัมผัสได้ไหมจ๊ะ ~~ กิ้วววว” ก็ยังเหมือนเดิม
“เฮ้ย!! นี่!! ได้ยินกันไหมเนี่ย” เมื่อเริ่มหมดความอดทน ผู้มาเยือนก็ไม่สามารถทนฟังเพลงประหลาดๆ พร้อมคนร้องที่ท่าทางเพี้ยนๆ นั่นได้อีก ตาโตคมกริบจึงเริ่มมองหาตัวช่วย แล้วสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับไดอารี่ปกแข็งเล่มหนาที่วางอยู่ ริมฝีปากยกยิ้มร้าย ก่อนที่มือจะเอื้อมไปหยิบมาทดสอบน้ำหนักกับมือก่อนจะ......
ฟิ้ววววววว!!
“อ่ะ คนเดียวไม่พอต้องคนละครึ่งเ..บ......โอ๊ย!!” เมื่อวัตถุขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่แต่น้ำหนักก็ไม่เบาถูกเหวี่ยงจากมือ ลอยมากระทบกับศีรษะทุยๆ ของยูชอนอย่างจัง ทำเอาคนที่กำลังเพลิดเพลินกับกาแฟและเพลงโปรดทรุดฮวบลงไปนั่งกุมหัวอยู่กับพื้นด้วยความเจ็บปวด
“ใครลอบทำร้ายฉันวะ!!”
“ฉันเอง” เสียงที่ดังขึ้นทำให้ยูชอนตะเกียกตะกายลุกขึ้นมามองคนที่อ้างตัวว่าลอบทำร้ายเขา
“ก็เรียกดีๆ แล้วไม่ได้ยินนี่” น้ำเสียงกวนๆ เหี้ยมๆ ดังขึ้นตรงหน้า
โอ้ววววววววววว สวยยยยยยยยยยย
“ฉันจะเช่าห้อง”
“ได้คร๊าบบบบบบ คนเดียวหนึ่งห้องใช่ไหมคร๊าบบบบ” กลับมาทำหน้าที่ของตัวเองอย่างแข็งขันจนดูออกจะเกินไปซะด้วยซ้ำ
“ฉันบอกนายหรือไงว่ามาคนเดียว อ้าว เร็วๆ เข้าสิ ชักช้าจัง” หันกลับไปมองคนที่มาด้วยอย่างหงุดหงิดเมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินอืดอาดยืดยาดยังลากกระเป๋าใบเขื่องของเขามาไม่ถึงไหนเลย
“เอ่อ.... ครับ สองคนหนึ่งห้อง”ตอบหงอยๆ โธ่ที่แท้ก็มาเป็นคู่ ชิ เสียดายโว้ย!!
“บ๊ะ ฉันพูดเหรอไงว่าจะเอาห้องเดียว ก็บอกว่ามาสอง ก็สองห้องซิ”คนสวยยังคงหันมาสะบัดเสียงตอบด้วยอารมณ์
“เอ่อ... เราไม่มีห้องที่ติดกันนะครับ แล้วขนาดห้องก็ไม่เท่ากันด้วย ราคาก็ต่างกันไป”
“ว่าไงซีวอน นายจะเอาไง”
“แล้วแต่พี่ล่ะกัน พี่จะเอาไงล่ะ”
“ห้องเล็กเท่าไหร่ “
“เจ็ดหมื่นห้าพันวอนครับ”ยูชอลยิ้มจนตาแทบปิด เมื่อได้ยินสรรพนาม ที่ต่างฝ่ายเรียกกัน ว๊าว!! พี่น้องนี่เอง
“แล้วห้องใหญ่ล่ะ”
“เก้าหมื่นห้าพันวอนครับ”
“ฉันเอาห้องเล็ก ขี้เกียจจะเปลือง นายเอาห้องใหญ่ไปล่ะกัน”
“อือ”คนเป็นน้องพยักหน้ารับ ยังไงก็ขัดพี่คนสวยจอมเผด็จการไม่ได้อยู่แล้วนี่ ถึงแม้จะไม่ใช่พี่แท้ๆ นี่ถ้าไม่ติดว่าป้าข้างบ้านฝากให้ช่วยดูแลแถมยังโดนแม่ของเค้าสำทับมาด้วยล่ะก็ จ้างให้เค้าก็ไม่ยอมอยู่อพาร์ทเม้นท์เดียวกับพี่ฮีชอลหรอก เจอโขกสับมาตั้งแต่เด็กคิดว่ามาอยู่กรุงโซลนี่แล้ว ชีวิตจะรอดพ้นเงื้อมือมารซักที ที่ไหนได้ แม่กับป้ายังส่งนางมารมาคุกคามชีวิตเขาต่ออีก คอยดูเถอะซักวันจะหนีให้ดู
“นี่ ฉันอยากดูห้อง พาไปดูหน่อย “
“ได้คร๊าบคนสวย เชิญชั้นสี่เลยคร๊าบบบบ”เมื่อคนสวยอยากเห็น คนหล่อก็ตอบสนอง
“ฉันชื่อคิม ฮีชอล ไม่ได้ชื่อคนสวย รู้แล้วก็เรียกให้ถูกด้วย”
“คร๊าบบบบบบบ” ยูชอนกุลีกุจอพาฮีชอลขึ้นไปดูห้องพักข้างบน สวนกับจองซูที่เดินลงบันไดมาพอดี จองซูหัวเราะเบาๆ กับท่าทางกระดี๊กระด๊าของยูชอน คงได้ลูกค้ารายใหม่แล้วสินะฮะ ก่อนจะเดินลงมาแล้วชนเข้ากับชีวอนที่กำลังเดินสำรวจรอบๆ อพาร์ทเม้นท์อยู่อย่างไม่ทันระวัง
“โอ๊ะ!! ขอโทษครับ”
“ไม่เป็นไรครับ”
“ผมไม่ได้ตั้งใจ ไม่ทันดู คุณเจ็บมั้ยฮะ”
“ไม่เป็นไรฮะ ไม่ได้เจ็บอะไร ผมก็เดินไม่ทันดูเหมือนกัน” ทั้งคู่ต่างคนต่างโค้งขอโทษกันเป็นการใหญ่ ก่อนที่สายตาซีวอนจะเหลือบเห็นว่าปากกาด้ามสวยของจองซูหล่นอยู่จึงก้มลงเพื่อเก็บให้ ขณะที่จองซูเองก็ก้มลงจะเก็บปากกาเหมือนกันทำให้ศีรษะของทั้งคู่ชนกัน
ปึ๊ก!!
“อ๊ะ ของคุณตก/อ๊ะ!!”
“เจ็บมั้ยฮะ”
“ไม่เป็นไร ขอบคุณนะฮะ”
“ผมชื่อ เชว ซีวอน ฮะ จะมาเช่าอยู่ใหม่”
“เหรอฮะยินดีที่ได้รู้จักนะฮะ ผมชื่อ ปาร์ค จองซู อยู่ที่นี่มานานแล้วล่ะฮะ “จองซูเอ่ยพร้อมกับยิ้มให้อย่างอ่อนโยน แต่เหมือนใครบางคนจะประทับใจกับรอยยิ้มนี่ เข้าอย่างจังซะแล้ว อพาร์ทเม้นท์นี่ชักจะน่าอยู่ซะแล้วซิ
REAL END
See You Next Project (Coming Soon!!)
